สักครั้งที่ต้องการให้มีคนมาปลอบใจ สักครั้งต้องการคู่หูเดินเคียงข้างสักครั้งต้องการ เพื่อนคู่ทะเยอยาน ตลอดเวลารอเพื่อนตาย

ดุจดังท้องฟ้ายังมีเมฆ พื้นแผ่นดินยังมีไม้ สายน้ำยังมีหมู่ปลา

ทุกอย่างเกิดมาพร้อมกับบางสิ่งเพื่อบางสิ่งและอยุ่กับบางสิ่ง

แต่หากจะมีใครคนไหนที่โดดเดี่ยว อ้างว้าง .......

ขอเพียงแค่เพื่อนคู่กาย ไปไหนไปกัน

คุณอาจไม่รู้ว่า ระหว่างที่คุณกำลัง เล่นเกมส์อย่างสนุกสนาน ใครบางคนกำลังนั่งรอใครบางคนที่จะมาคุยเป็นเพื่อน

คุณอาจไม่เคยคิดว่า วันที่มีความสุขที่สุดของคุณ อาจเป็นวันที่เศร้าที่สุดสำหรับบางคน

คุณอาจไม่เคยมอง ถึงคนที่อยู่ข้างหลัง

คุณไม่เคยเหลียวแล สิ่งที่อยู่ข้างหน้า แต่กลับมองหาสิ่งที่มองไม่เห็น ?

คุณไม่รู้ว่า รอว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่ คนอีกคนกำลังรอ ความสุขจากคุณ

นั่นสิน่ะเรา ...... มนุษย์เรานี่มันก็แปลก ทั้งๆ มีของชิ้นเบ้อเริ่ม วางอยู่ข้างหน้าตัวเอง แต่กลับมองไม่เห็น มัวแต่มอง สิ่งที่ไม่รู้จะมีรึเปล่า ทั้งๆ ที่มีสิ่งที่วางไว้อยู่ข้างหน้าแล้วแท้ๆ คุณเดาว่า คุณ กำลังเหงา ที่สุดในโลกนี้ ใครบางคนกำลังเหงายิ่งหว่าคุณและแน่นอน ก็ต้องมีคนที่เหงายิ่งกว่าใครบางคนอีกเช่นกัน

ผมเอง ............ ก็คงจะเหงาเหมือนกัน แต่ก็คง.......... จะมีคนที่เหงายิ่งกว่าผมอีกเช่นกัน

ผมนี้ผมลองมองย้อนตัวเองไปรอบหนึ่ง ผมชวนเพื่อนๆไปเที่ยว แต่ไม่มีใครยอมไปกับผมสักทีสักคน...... ทั้งๆ ที่ผมก็มีเงินจะไปเที่ยวกับพวกเขา ได้ก็ไม่มีไม่มีเลย......... หลังจากที่ผมได้นั่ง อยุ่เฉยๆสักพักผมก็คิดย้อนกลับดูว่า .... ในเมื่อเรายังอยากไปเที่ยวกับพวกเขา ก็คงต้องมีคนอยากเที่ยวกับเราเหมือนกัน ............ นั่นสิน่ะทำไมผมไม่เคยสังเกตุไม่รุ้มาก่อน เปรียบสเมือนมีของที่สำคัญวางไว้ข้างหน้า แต่กลับ คว้าหาแต่สิ่งที่ไม่รุ้ว่าจะมีรึเปล่า

ผมนึกถึง

แม่

ท่าน ทำงาน...... เพื่อให้เราเอาเงินมาเที่ยวเล่นพาลเงินไปวันๆ หรอ อันที่จริงผมเองก็

ทำงานพอจะรุ้คุณค่าของเงิน แต่ ผมคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง ผมทำงานแถบตาย แลก กับความเหน็ดเหนื่อย แต่เงินที่ได้มา มันหมดไปกบักับการดูหนังเพียงแค่ 1 - 2 เรื่อง อาทิตย์หนึ่งได้แค่นี้หรอ ? ผมคิดกับตัวเอง ผมก็คิดว่าคง จะมีหลายๆคนคิดแบบผม เหมือนกัน เพราะผมไม่เชื่อหรอกว่ามีผมคนเดียวที่คิดแบบนี้

ผมอายุ 15 ผมทำงานแลกเงิน

อ่ะ! คุณอย่า คิดแบบงี่เง่าล่ะว่า "ตูเองก็ทำได้ว่ะแค่งาน แค่นี้ทำเป็นคุย" มันไม่ใช้ประเด้นครับ ประเด้นมันอยู่ที่ว่า ....... คุณได้คิดจะทำ และลงมือทำรึเปล่าต่างหาก

( บ่นแล้ว อย่าอ่านเลยดีกว่าข้ามไป เขียนระบายเฉยๆ )

เห็นได้แค่พูด พูดกันได้ทั้งปี .........

ผมทำงานอาทิตย์หนึ่งอย่างดีได้ 500 อย่างน้อยได้ 200 - 300 อย่างน้อยก็พอ จ่ายค่าหนังสือการตูนแล้วก็ซื้อหนังสือเล่มใหม่มาอ่านได้

แต่ก็ยังมีพวก............

แบมือ................

ไม่สำนึก..............

น่าฆ่าทิ้ง...............

ไม่ใช้ว่าผมไม่เคยเป็นแบบนี้ผมเคยเป็น แต่พอได้ทำแล้วมันถึงจะรู้ ได้ทำจริงๆ ... ว่าเงินทองน่ะมันมายากขนาดไหน บ้านผมเป็นโรงงาน หัตถกรรม ทำของชำล่วย กล่องกระดาษ มันไม่ได้เหมือนในหนังน่ะครับมีแม่พิมพ์ปั้มๆๆๆ ได้คนแค่ยืนอยู่เฉยๆ เน้นอีกที หัตถกรรมครับมือครับทุกอย่างทำด้วยมือของพวกเรา ....... เหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ก็ต้องทำครับ นี่คงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ก็งานนี่แหละครับ

เขียนวันนี่ไร้ซึ่งพลัง

วันถัดไปไร้ซึ่งฝีมือ

วันถัดๆไปอีก ไร้ความรับผิดชอบ

วันถัดไปอีกของอีก ไร้ซึ่งความพยายาม

ถัดไปอีก ไร้ความสามารถ

วันนี้มีโอกาสได้นั่งสมาธิเงียบๆคนเดียว ด้วยอันเนื่องจากการเป็นนักเขียน คำวิจารณ์ จึงต้องรับฟัง แล้วเนื่องจากตัวเอง เป็นคนคิดมาก ทำให้รู้สึกแย่มากๆ แต่ก็ดีที่เข้าไม่ประจบเรา ถูกต้องแล้วที่เค้าพูดตามที่เข้าพูด ยิ่ง ผึกเขียนยิ่งแย่ลง ฝีมือยิ่งตกต่ำลงไปเรื่อยๆ ทำไมกันน่ะ

มีคนว่าทำอะรต้องทำด้วยใจวาดรูปต้องใส่ใจ เขียนฟิตต้องใส่ใจ ใส่ความรู้สึกตัวเองลงไป

เราใส่ไปรึยังน่ะ นี่คือคำถามที่เกิดขึ้นบ่อยๆเวลา วาดรูปหรือแต่งฟิค

ทำไมยิ่งวาดยิ่งห่วย . . . . . . .

ยิ่งเขียนยิ่ง ห่วย . . . .. . . . .

ท้อแท้ใจหลายรอบมาก จากการแข่ง DAF รู้สึกว่ายิ่งเขียนฝีมือยิ่งตกลงมามากมาย

เอาไงดี สละสิทธิ์ดีไหม ?

เอาไงดี ยอมแพ้กลางทางดีไหม ?

เราใส่จิตวิญญาญ ไปเวลาเขียนและ จรดปลายนิ้วรึเปล่า ไม่รู้สึกถึงความสนุกของฟิคตัวเองที่เขียนขึ้นมาเลย

น่าแปลก . . . . . . ผู้อ่านบอกว่าดีแล้วสนุก ขำดี

แต่ไหงคนเขียนไม่เห็นจะรู้สึกอย่างนั้นเลยล่ะ ทุกครั้งที่อ่านฟิคที่เขียน ไม่เห็นจะขำเลย ?

ไหนบอกหนุกไงไม่เห็นรู้สึกถึง ความสนุกเลย

เคยหยุดแล้วมองตัวเอง ฉันเขียนเลียนแบบใครึเปล่าน่ะ ถึงไม่มีความสนุกเลยหลักการนี้อาจตรงกับการวาดรูป

วาดรูปผม ไม่รู้จักลายเส้นตัวเองฟังแล้วรู้สึกตลกดีไหม ? ผมมัวแต่เก็บลายเส้นคนอื่นๆ เพื่อที่จะได้สวยเหมือนเขา ผมพึ่งมารู้มาผมคิดผิด

ผมยังยืนบนถนนเส้นหนึ่ง ที่จะไปตามทางของตนเองหรือไปหาคำว่าเลียนแบบดี ผมมักเข้าไปหากมเม็ดการเขียน จากเว็บ เด็กดี . . . .

ตกลง ว่าชั้นรักการเขียนหรือ ทำไปแค่เพราะวันว่าง . . . . . .

นับวันยิ่งไม่แน่ใจ บล็อคนี่ก็ล้าง คงไม่มีใครที่จะเข้ามาอ่านหรอกคิดเหมือนกันไหม ? ตลกดีน่ะเหมือนคุยกับตัวเองเลย อยากจะได้คำตอบ

นั่นสิน่ะ ทำไมเรามันอ่อนแออ หยังงี้

หรือว่า เราขาดความมั่นใจกันน่ะ ขาดกำลังใจ . . . . . . . .

ทำไมน่ะ คำชมที่ผมได้ฟังทุกคนพูดทำไมผมรู้สึกว่ามันไม่ใช้คำพูดจากใจจริง ทั้งๆ ที่ผมสนิทกับพวกเขามากแท้ๆ ทำไมกันน่ะ ทำไมถึงรู้สึกว่า คนพวกนั้นพูดเพื่อแค่ ยกยอ ยิ่งคิดยิ่งขาดกำลังใจ แทบสิ้นล้มประดาตายอยุ่แล้ว พยายามจะเขียนฟิตให้ตลกขำขัน . . . . .

มันมันเคยขำ เลย . . . . . พอมาลงเน็ตคนในเน็ตบอกว่าขำซะงั้น . . . . .

มีเฉพาะบางคนที่บอกจุดแก้ไขอย่างแท้จริง

ตอนนี้ ผมชอบเขียนหรือทำไปเพราะว่างกันน่ะ ?

มีคนว่า ต้องพยายามถึงจะสำเร็จ

พรสรรวค์ มีไว้สำหรับผู้แพ้เท่านั้น คำๆนี้ทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นมาเยอะเลยล่ะ

พยายามแล้ว พยายามเล้า ทั้งๆที่คนอื่นบอกว่าดี ดีแล้ว แต่ทำไมเราถึงรู้สึกว่ามันไม่ดีพอน่ะ

ใครก็ได้ช่วยตอบปัญหานี้ที ใครก็ได้ ได้โปรด . . .

edit @ 2006/08/30 00:10:24

นำโดย มาสเตอร์ - PC โค๊ดเนม จอมรั่วมั่วสิบทิศ

เงารั่ว - 0 คน

หัวหน้าหน่วยย่อย - 2 คน

สมาชิกหนว่ย 2 คน

ต้องการติดต่อกลับทาง MSN pcandteam@hotmail.com